บทนำ
เมื่อมาถึงห้องพักหญิงสาวก็ถูกผู้ชายที่ขับรถเงียบๆ มาตลอดทางโจมตีด้วยวาจาคมกริบทันที
“อย่าบังอาจเดินหนีทั้งๆ ที่ฉันยังพูดไม่จบเชียวนะ”
บ้าอำนาจ เอาแต่ใจ ไม่เคยเห็นใจคนอื่น นี่แหละคำจำกัดความของผู้ชายแสนหล่อแห่งสายเลือดเมเนนเดซ หนุ่มกรีกผู้ยิ่งใหญ่
“เคทไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว”
“มีสิ เธอมีสิ่งที่ต้องพูดอีกหลายอย่างเชียวแหละ อย่างเช่นว่า... เธอวางแผนทั้งหมดใช่ไหม ตั้งแต่หนีกลับบ้าน รอให้ฉันไปตาม ยั่วให้ฉันฟาดเธอในห้อง และจากนั้นก็นัดแนะกับป้านรกของเธอให้โทรตามนักข่าว”
แคทเธอรีนอดทึ่งไม่ได้กับการจินตนาการเป็นตุเป็นตะของผู้ชายหน้าแดงก่ำด้วยโทสะตรงหน้า นี่เขาอ่านนิยายหรือดูละครไทยหลังข่าวมากไปหรือเปล่านะ ถึงได้คิดวิธีการแบบนี้ออกมาได้
“ถ้าเคทปฏิเสธ คุณดิมก็ไม่เชื่ออยู่ดี...”
“ก็เพราะเธอไม่เชื่อถือไม่ได้ยังไงล่ะ เชื่อไม่ได้”
หญิงสาวเม้มปากแน่น เจ็บจนจุกในหัวอก แต่ก็จำต้องเหยียบความร้าวรานนั้นเอาไว้ให้มิด ก่อนจะเชิดหน้ามองผู้ชายสุดหล่อด้วยความน้อยใจ
“ใช่ค่ะ เคทมันเลว มันต่ำ อย่างงั้นก็ปล่อยเคทไปสิคะ ปล่อยเคทไป คุณดิมจะได้ไม่ต้องมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงสกปรกไม่ต่างจากเศษขยะในสายตาของตนเองอย่างเคท...”
บท 1
ร่างกายสูงใหญ่ไม่ผิดแผกไปจากหนุ่มเชื้อชาติเดียวกันของดิมิเทรียส เมเนนเดซที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านั้นมีผลทำให้ริมฝีปากอิ่มเต็มสีแดงสดที่อยู่ใต้จมูกโด่งงามของแคทเธอรีนแห้งผาก นัยน์ตากลมโตสีนิลหวานฉ่ำเพราะได้รับอิทธิพลมาจากแพขนตายาวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือบางทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อ เรี่ยวแรงที่จะทรงกายให้ยืนด้วยเรียวขาของตนเองโดยไม่มีอาการสั่นเทาให้กับผู้ชายตรงหน้าเห็นทำได้ยากมากเหลือเกิน
ไม่ว่าจะผ่านมากี่วันกี่คืนหรือกี่เดือน ผู้ชายที่หล่อเหลาปานเทพบุตรกรีกชาตินักรบตรงหน้าคนนี้ก็ยังคงมีอำนาจเหนือร่างกายและจิตใจของหล่อนเช่นเดิม
ดิมิเทรียส เมเนนเดซ คุณชายที่สองแห่งตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเอเธนส์ เขาหล่อ เขารวย และเขาก็มีเสน่ห์ชนิดที่ผู้ชายกรีกทั้งประเทศต้องมองด้วยความอิจฉา ส่วนผู้หญิงน่ะเหรอ ก็แข่งกันวิ่งเพื่อจะได้มีโอกาสได้เข้าใกล้ผู้ชายที่หล่อราวกับไม่ใช่คนจริงๆ แต่น่าจะเป็นรูปปั้นหรือรูปภาพที่มีไว้ให้สาวๆ ได้คลั่งไคล้มากกว่าน่ะสิ
หัวใจของหล่อนกระตุกอย่างรุนแรงเพียงแค่ได้สบประสานกับดวงตาสีดำขลับดุจนิลเนื้อดีราคาแพงระยับของเขา
ใบหน้าสี่เหลี่ยมสมบูรณ์แบบไร้ที่ติด้วยเครื่องหน้าที่เหมาะเจาะลงตัว เส้นผมสีดำขลับตัดตามสมัยนิยมบางส่วนหล่นมาเคล้าเคลียที่หน้าผากกว้าง มือใหญ่สีแทนทรงพลังจึงยกขึ้นปัดมันออกอย่างสุดแสนรำคาญ ขณะที่นัยน์ตาคมกริบดุจพญานกอินทรีเคลื่อนมาจับจ้องที่หล่อนนิ่ง
วิญญาณคล้ายกับจะหลุดออกจากร่างเมื่อได้เห็นดิมิเทรียสจับจ้องอยู่ที่กลีบปากสีสดของตนเองไม่วางตา หล่อนอยากจะวิ่งเข้าไปซบแผงอกกว้างนั้น อยากจะสัมผัสเนื้อตัวทรงพละกำลังของเขา แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น เพราะเมื่อสายตาคมกล้าของเขาเลื่อนขึ้นมาประสานกับดวงตาของหล่อนอีกครั้ง ร่องรอยแห่งอริศัตรูก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
ริมฝีปากหยักสวยได้รูปสีสดแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหยันเยาะที่คนมองอย่างหล่อนเห็นแล้วก็รู้สึกไม่ต่างจากการถูกมีดแหลมคมกะซวกเข้าที่กลางหัวใจ
“คุณดิม...”
น้ำเสียงที่หลุดออกไปจากลำคอนั้นช่างเบาหวิว จนคนพูดอย่างแคทเธอรีนยังแทบจะจำเสียงของตนเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป
“จะไม่เชิญฉันนั่งเลยหรือ แคทเธอรีน...”
น้ำเสียงของเขาชัดเจนในทุกๆ คำพูด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา ที่หล่อนเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บยิ่งกว่าถูกสาดด้วยน้ำกรดพิษร้ายเข้าใส่หัวใจซะอีก
เขาจะมาที่นี่ทำไมกัน จะมาเยาะเย้ย เยาะหยัน หรือว่ามาเหยียบย่ำให้หล่อนจมดินกันแน่ น้ำตาที่ทะลักทลายอยู่ภายในอกทำท่าจะเอ่อล้นออกมาเสียให้ได้ ร้อนถึงแคทเธอรีนที่ต้องรีบกะพริบตาถี่ๆ หลายต่อหลายครั้งเพื่อให้เจ้าน้ำใสๆ ที่มันจะหลั่งไหลออกมายามเจ็บปวดเท่านั้นให้กลับเข้าไปในอก ก่อนจะฝืนปั้นยิ้มขมขื่นมอบให้กับผู้ชายตรงหน้า
“ชะ...เชิญนั่งค่ะ”
แม้จะพยายามปั้นเสียงให้ราบเรียบเป็นปกติแค่ไหน หากแต่หางเสียงก็ยังคงสั่นเทาจนเจ้าตัวรู้สึกขายหน้าไม่ได้
ดิมิเทรียสระบายยิ้มที่มุมปาก ดวงตาจับจ้องใบหน้ารูปหัวใจขาวสะอาดนิ่งนาน ขณะทรุดกายลงนั่งบนโซฟากลางเก่ากลางใหม่ภายในบ้านพักของเจ้าหล่อน
แคทเธอรีนยังคงมีอำนาจต่อร่างกายของเขาเฉกเช่นทุกครั้งที่เจอกัน ร่างกายของเขาตื่นเต้น ตื่นเร้า และเรียกร้องให้แนบชิด แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเจ้าหล่อนกำลังจะแต่งงานกับชายแก่รุ่นปู่อย่างเดฟ อารอนคนนั้น
เขาเมาหัวราน้ำอยู่เป็นอาทิตย์ เมาจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ภาพอันอัปยศที่สุดในชีวิตเหล่านั้นของเขาถูกปาปารัซซี่ถ่ายได้ในคลับหรูแห่งหนึ่งในเอเธนส์ แต่ด้วยอำนาจและบารมีของเมเนนเดซ เขาจึงสามารถจัดการกับภาพพวกนั้นได้ก่อนที่มันจะออกมาสร้างความอับอายและน่าเวทนาให้กับตนเองได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แคทเธอรีนจะต้องไม่มีวันล่วงรู้ว่า หล่อนมีอิทธิพลต่อเขามากมายแค่ไหน หล่อนจะต้องไม่มีวันรู้ว่าดวงใจของเขานั้นยอมสยบอยู่แทบเท้าของหล่อนมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่เจ้าหล่อนย่างเข้าสู่วัยสาวแรกแย้ม
หนุ่มหล่อปานเทพบุตรกรีกนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อครั้งในอดีต เขาสะดุดตากับแม่สาวผิวขาวดั่งน้ำนมโค ผมหยักศกสีดำสนิทที่ล้อมรอบใบหน้ารูปหัวใจทำให้หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดจากขั้วทุกครั้งที่ได้เห็นหน้า ยิ่งได้พิศมองดวงตาหวานฉ่ำคู่นั้นที่มักจะหลบตาอยู่ตลอดเวลา เขาก็ยิ่งคลั่งไคล้ แต่ไม่มีสิ่งไหนที่มันจะสะดุดใจกระด้างของเขาได้มากเท่ากับกลีบปากสีแดงสดอิ่มเต็มคู่นั้น เขาอยากลิ้มลองมันด้วยริมฝีปากและลิ้นของตนเอง อยากจะจัดการกับร่างกายสะโอดสะองน่าใหลหลงนั้นบนเตียงนอน แต่ก็คงทำได้แค่คิดเท่านั้น ในเมื่อแคทเธอรีนไม่เคยแสดงท่าทีใดๆ ตอบกลับเขามาเลย นอกจากท่าทางหวาดกลัวและไม่อยากจะเสวนาด้วย
บทล่าสุด
#89 บทที่ 89 ตอนอวสาน
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#88 บทที่ 88 ตอนที่ 88
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#87 บทที่ 87 ตอนที่ 87
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#86 บทที่ 86 ตอนที่ 86
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#85 บทที่ 85 ตอนที่ 85
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#84 บทที่ 84 ตอนที่ 84
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#83 บทที่ 83 ตอนที่ 83
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#82 บทที่ 82 ตอนที่ 82
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#81 บทที่ 81 ตอนที่ 81
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#80 บทที่ 80 ตอนที่ 80
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025
คุณอาจชอบ 😍
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ทาสรัก บำเรอชีกห์
เธอคือสาวใช้คนสนิทของภรรยาชีกห์การิม แค่แหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอยังไม่กล้า
แล้วจะให้เธอยืนเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาเนี่ยนะ?!
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เมียเด็กของผู้พันสายดุ
การสูญเสียพ่อผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบในภารกิจลับ ทำให้ชีวิตของ ‘ม่านมุก’ เด็กสาววัยยี่สิบปีต้องพลิกผัน เธอถูกโยนเข้ามาอยู่ในความดูแลของ ‘พันเอก รุจิภาส วงศ์เดชา’ ผู้บังคับการกองพันทหารราบสายดุ ผู้ชายที่พ่อเธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาไว้!
เขาคือเสือร้ายแห่งกองทัพ เย่อหยิ่ง บ้าอำนาจ และไร้ซึ่งความอ่อนโยน
เขาต้อนรับเธอด้วย 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ที่ขีดเส้นแบ่งสถานะระหว่าง 'ผู้ปกครอง' และ 'เด็กในความดูแล' อย่างชัดเจน
ทว่า... ภายใต้ใบหน้าที่ถมึงทึงและคำพูดที่เย็นชา กลับซ่อนความรู้สึกหวงแหนที่ลึกล้ำจนน่ากลัว
ยิ่งเธอพยศ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้อยู่หมัด
ยิ่งเธอหนี เขาก็ยิ่งอยากกักขังเธอไว้ในกรงทองของเขาตลอดกาล!
แต่เมื่อความจริงในอดีตถูกเปิดเผย พร้อมกับความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยแผลเป็น
สมรภูมิแห่งความรักครั้งนี้... ผู้พันสายดุจะยอมคุกเข่าเพื่อสยบหัวใจเด็กพยศได้อย่างไร?
“จำไว้นะม่านมุก... ใครกล้าแตะต้องเธอ... มันต้องตาย!”
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













